Waarheid911 Special
Geplaatst op 16 april 2008

 Site Search
index sitemap advanced
site search by freefind


De Rede
Onverwoestbaar tot waar het kansloos is
         
Frank Ho, Email
     
Als kind woonde ik in het huis van mijn grootvader. Hij was een man van kalmte. Niet zonder bevlogenheid, maar vooral toch behoedzaam en waarnemend. Saai, zou je denken, voor een kind. Maar niets was minder waar. In die kalme behoedzaamheid leek een diepte verscholen, een gelaagdheid van stuk voor stuk zinvolle betekenissen. Zag ik hem met bekenden, dan namen zij die moeilijk te peilen rust vanzelf van hem over.
    
DE ONVERWOESTBARE REDE

   

En zo leerde ik dat de wereld van de volwassen mens er één moest zijn van grote orde, waarin de rede haar voornaamste zetel had. Natuurlijk bestond buiten de directe cirkel rond mijn grootvader ook een andere wereld, waarin wanorde en redeloosheid zichtbaar werden. Toch bleef dat een verre wereld. In onbekendheid even ongrijpbaar als verontrustend.
In mijn klein universum groeide de overtuiging dat bij elk probleem tussen mensen de rede als vanzelf werd aangesproken, zodat misverstanden bij de basis werden rechtgezet. Het was een overtuiging die veiligheid gaf.
       
De vraag waar de rede voor stond was mij voor als kind ongedefinieerd, maar glashelder. De e
erste twijfel kwam sluipend, toen duidelijk werd dat het doodgewone kennelijk zo universeel niet was. Je hoefde daarvoor de televisie maar aan te zetten. Hoe kon het bestaan dat mensen schreeuwen, elkaar aanvliegen en tot wederzijds verdriet de hersens inslaan?
De schijnbare orde van thuis veranderde langzaam in een raadsel. Nog tientallen jaren zou het duren voordat, ditmaal met het brein van de volwassene, iets van die prilste zekerheid begrepen zou worden.
    
Het leek zo perfect geregeld. Wanneer twee partijen de wezenlijke situatie achter een opdoemend conflict achterhalen, iets wat vanzelfsprekend een gezamenlijk belang is, hoe zou dan van enig conflict nog sprake kunnen zijn? Voor mij kwam het er op neer dat mensen zich via de rede naar elke oplossing toewerken, omdat de rede naar waarheid leidt en omdat waarheid nu eenmaal ieders ijkpunt is, vanuit een instinctief besef dat daar ieders vrijheid ligt.
"Rede als hoogste trap van het begripsvermogen, het vermogen om de wezenlijke samenhang van de dingen in de geest te kennen", geeft Van Dale als voorbeeld.

En de wezenlijke samenhang achter het ding is - zodra het gekend wordt - nu eenmaal wat het is. Niets anders.
Een voldongenheid die van misverstand en illusies is ontdaan.
DE WANKELE REDE
Zelfs als de westerse cultuur is gegrondvest op de rede, dan nog vraagt het geen brevet om in te zien dat ook de overgewaardeerde westerse cultuur vol is van uitingen van redeloosheid. Ja, zelfs als we alle import en niet westers cultuurgoed eruit zouden gooien, zelfs als geen enkel excuus meer resteert, dan nog is het de redeloosheid die in hoge mate regeert.
         — Negatieve Beeldvorming —
Vergelijk het met die ene procent van de mensheid die steelt en plundert zodra het een kans ziet. Een minieme minderheid is verantwoordelijk voor een slot op elke deur.
Elementen van groot of klein crimineel gevaar die loeren op ons veilige bestaan, liggen in de praktijk onder voortdurend mediatoezicht. Angst verkoopt. Iedere categorie waarbij de statistiek uit de rails loopt, van voetbalsupporter tot groepen buitenlanders, wordt vanzelf met de gemeten risico's geassocieerd. Ook al tonen individuele leden van enige risicogroep in meerderheid nog zulk goed burgerschap, voor de kille lijnen van de statistiek maakt dat niets uit. Hetzelfde gaat op voor beeldvorming. Negatieve beeldvorming overheerst.
Volwassen worden lijkt meer op een proces van stalen en afstompen, dan van leren en communiceren. Zonder een scherp instinct voor de dierlijke kant van het gedomesticeerde menswezen lijkt de mens kansloos, als men tenminste niet grotendeels door zijn milieu beschermd wordt.
Met deze pijnlijk vergaarde kennis op zak bleef de rede voor mij niettemin schijnen als een zon die alles verlicht. Een bron waarmee elke waarheid kan worden blootgelegd, ook die van de mensen en hun complexe relaties — zolang er tenminste op die rede een beroep kon worden gedaan.
        — Spirituele val —
    
Natuurlijk was ik mij ook bewust van de valkuilen van de geest. Het sluipende opportunisme waarmee zelfs die lichtende rede voor geraffineerde doeleinden kan worden ingezet.

Maar dat verontrustte mij niet in het minst, want zoals waarheid nimmer als ding valt te duiden, omdat zij moment is en zonder kop of staart, zo geldt dat ook voor wat ernaar verwijst. Door de rede te misbruiken is degene die misbruikt direct al redeloos. Zelfs dan blijft de rede aanwezig als een constante beschikbaarheid om alsnog het wezenlijke te onthullen.
1

Tot mijn gestaag toenemende afgrijzen bleek dat blinde vertrouwen in de rede als richtlijn, als een Noordster voor wie verdwaald is, gebaseerd op een nogal naïeve aanname. Een aanname zo diep geworteld dat een simpel correctie door dagelijkse observaties jarenlang onvoldoende bleek. Mijn verbazing over die wankele rede leeft nog steeds. Hoeveel woorden mensen niet uitspreken zonder elkaar te horen! Woorden die het ene zeggen, terwijl ze het andere bedoelen. Of woorden die, oprecht gesproken, hun doel nooit bereiken omdat de luisteraar afwezig is.
    
Soms lijkt het geen verschil te maken met hoeveel vernuft, met hoeveel analyse, onderbouwing of vurige intentie woorden zijn uitgesproken om de ander dat ene punt duidelijk te maken.
    
              — Begrip: begrijpen of medeleven? —
   
Neem een woord als 'begrip'. De één doelt ermee op het begrijpen van een situatie, terwijl de ander hieronder een mate van persoonlijk medeleven en ondersteuning verstaat. De één reageert op de inhoud, de ander op de manier waarop het gebracht wordt. De onderlaag van de intentie lijkt soms belangrijker dan de gesproken inhoud. Mensen weten vaak zelf niet wat ze beogen, maar grijpen iets aan om er iets anders mee te bereiken, zoals erkenning of ... meer of minder bewust... dominantie.
De aandacht op iets anders dan wat letterlijk besproken wordt maakt goed luisteren, of goed begrepen worden, onmogelijk.

    
            — De collectieve overtuiging —
    
Wat kleinschalig, in kleine kring, al zo moeilijk blijkt, hoe onmogelijk moet dat wel niet zijn als er collectieve overtuigingen in het geding zijn? Als één persoon al niet luistert, hoe krijgt men van zovelen dan een open oor?
Als overtuigingen kennelijk zo beslissend zijn bij het vermogen tot luisteren - en de mogelijkheid gehoord te worden - waarom zou men het oor dan niet rijp maken door eerst de overtuigingen te wijzigen, bijvoorbeeld door in te spelen op collectieve angsten, hebzucht of pure onwetendheid? Ach, natuurlijk. De kwetsbaarheid van de rede wordt op deze wijze al dagelijks bevestigd.

Het bespelen van overtuigingen om een collectief gehoor rijp te maken voor anders lastig te verkopen boodschappen is een bekend onderdeel van propaganda. De resultaten kunnen verbluffend zijn zonder dat velen het door hebben. Eerlijk is het allemaal niet en met waarheid of waarheidsvinding heeft het niets van doen. Propaganda is geraffineerder dan de aantrekkelijkheid van een mooie etalage. Met valse schijn dient propaganda een geïsoleerd belang, waarbij het nagestreefde belang volledig boven dat van anderen wordt gesteld.
    
       — Het geweld van de aanzwellende stroom —
    
Het collectieve geluid is als een stroom van overtuigingen dat zichzelf van galm voorziet. Breed gedragen wijsheden worden hier versterkt, vooral als aan de horizon een gemeenschappelijke vijand loert. Wie hier tegenin gaat is al snel een radicaal. De macht van de meerderheid overstemt elke vrije uitwisseling van gedachten, zodra tenminste de gekoesterde conventionele wijsheden in gedrang komen.

Dit is een omgekeerd evenredige situatie van toen macht formeel nog in handen was van enkelingen, toen het afwegen van een divers gedachtengoed evenmin mogelijk was. De rede staat machteloos zonder het vermogen tot luisteren, of de macht nu is aan een minderheid of aan een zogenaamde meerderheid.


DE ONMACHT VAN DE REDE

Zowel waarheid als de rede die ernaar verwijst zijn onbewijsbaar, in de zin dat wat men waarheid of rede noemt niet substantieel is. Zelfs wetenschap steunt op grondstellingen die slechts aanvaard en niet bewezen kunnen worden. Elk fenomeen dat zijn geheimen na het nodige wetenschappelijk onderzoek heeft moeten prijsgeven, is slechts voorzien van een theoretische spiegel van de werkelijkheid. De werkelijkheid herschept zich telkens, maar blijft zelf ongrijpbaar.

Men noemt een goed redenaar iemand die met talent zijn woorden kiest. Maar de rede zelf is vormgevoel. Een prikkel, of liever, een toestand van de geest van waaruit woorden hun weg naar waarheid proberen te vinden. Een onvoltooid streven naar bewustwording van iets waarvan men denkt dat één verklaring de te duiden werkelijkheid het best benadert. Waarheidsvinding is vooral een kwestie van intentie. De wil om te kennen en te zijn.
En dat terwijl de 'samengestelde waarheid' waarmee men doorgaans het gelijk hoopt aan te tonen, alleen door aanpassing en strategie kan worden bekrachtigd. Hoe valt bij die puzzel de aanvankelijke integriteit intact te houden?
     
       
9/11: schoolvoorbeeld van massamanipulatie —
    
De gebeurtenissen op 11 september brachten mij uiteindelijk op de 'Onmacht van de Rede'. Het aan de kaak stellen van de aanvalslezing, die met zoveel succes in het collectieve geheugen van een groot deel van de mensheid werd gegrift, is niet nodig aan de hand van een enkel voorbeeld. De hoeveelheid argumenten is eindeloos, van welke kant men het onderwerp ook benadert. Aanwijzingen die de officiële lezing onder druk zetten stapelen steeds hoger op.
     
De enige reden dat het doorprikken van valse beeldvorming en manipulatie niet op grote schaal plaatsvond, is dat een representatieve afspiegeling van de beschikbare informatie nooit heeft plaatsgevonden.

De mainstream nieuwsverlaggeving, heeft een corporatief falen zichtbaar gemaakt dat eindeloos riskanter is dan vele nine/elevens bij elkaar. In wezen toont 9/11 aan dat vrije pers een louter holle frase is en dat regeringen maar tot op beperkte hoogte worden gecontroleerd.

In het jargon van de Amerikaanse regering waren kritische vragen niet alleen onpatriotisch, de gedachte eraan was verwerpelijk en zelfs gevaarlijk.

De daders van 9/11 stonden zozeer symbool voor vernietiging en trauma door het verlies van veiligheid op eigen bodem, dat demonisering simpel was. Adverteerders en een aanzienlijk deel van het Amerikaanse publiek werden bij de minst kritische geluiden al op de kast gejaagd. Zelfs gevierde en als progressief bekend staande columnisten als William Safire van de New York Times sloegen, geheel in harmonie met de oorlogsretoriek van het Witte Huis, de oorlogstrom.

Regeringsofficials en beleidsmakers deden er graag een schepje bovenop. Hun uitspraken werden door nieuwsredacties 'betrouwbaarder' (lees: veiliger) geacht dan de kritische kanttekening van menige deskundige in het veld. Voor regeringstrouwe verslaggevers gingen overal deuren open, die voor critici gesloten bleven.


Meer: PBS-documentaire Buying the War
Ook: Pers VS onder vuur genomen, NRC
2

           — Overheidsmanipulatie —
    
Voorbeelden van manipulatie zijn er legio. De aanvankelijke onwil en tegenwerking van de Amerikaanse regering om naar de gebeurtenissen van 9/11 een grondig onderzoek in te stellen vormt slechts een fractie van wat mensenmassa's zich via de corporate media hebben laten onthouden. De latere weigering van Bush en Cheney om lastige vragen onder ede te beantwoorden en alleen in het bijzijn van
elkaar, zonder transcript en achter gesloten deuren, heeft de grote nieuwskanalen nauwelijks bereikt.
Zie hiervoor de filmdocumentaire Press for Truth
     
H
et handjevol verdachten dat sinds de gebeurtenissen op 9/11 is overgebleven heeft slechts bekend na marteling, zodat tijdens aankomende processen een juridische patstelling zal gaan ontstaan over de betrouwbaarheid van die verklaringen. Overvloedig bewijsmateriaal in de vorm van aanvalsschade aan gebouwen is direct na 9/11 vernietigd. Tachtig procent van het staal is verscheept naar verre oorden. Een brandexpert verklaarde: "Het gebrek aan wezenlijke hoeveelheden staal voor onderzoek maakt het moeilijk, zo niet onmogelijk, om een definitieve verklaring op te stellen over de specifieke oorzaken en chronologie van de instorting."
   
         — Plaatsen delict betreden, bewijsmateriaal geruimd —
     
Ook het Pentagonterrein werd direct ontruimd en de sporen gewist. Vliegtuig wrakstukken in enige representatieve staat of hoeveelheid werden niet gevonden, ook niet op de plek waar een vliegtuig door passagiers zou zijn overmeesterd en neergestort. Serienummers van gevonden vluchtdatarecorders of vliegtuigonderdelen werden niet vrijgegeven.

Bush ratificeert de zogenaamde "Torture Bill", de Military Commissions Act of 2006, tijdens een plechtigheid op 17 oktober 2006Leidende machten in de wereld zijn sindsdien
nieuwe richtingen opgeslagen. Oorlogen zijn begonnen. Veel restrictieve wetgeving is door parlementen aanvaard om, indien nodig, direct te kunnen worden toegepast. De regering Bush heeft zich sinds november 2006 door eigen congres imuun weten te verklaren voor eventuele misdrijven tegen de menselijkheid, met terugwerkende kracht tot 11 september 2001.

    
 
Kritiekloos napraten van grote persbureau's heet nu
     'objectieve verslaggeving' —


Zoveel aanwijzingen en zoveel feiten die onbeantwoord zijn. En toch weigeren (op het vrijheidsbeginsel gestoelde) westerse regeringen en hun controlerende parlementen nog steeds om een proces tot waarheidsvinding in gang te zetten (
met uitzondering van pogingen in Japan). Ja, zelfs om openlijk kennis te nemen van de goed omschreven feiten. Nieuwsmedia verzaken hun controlerende taak met het kritiekloos doorlaten van nieuwsstromen, zonder daarbij eigen standpunten in te nemen. Dit heet 'objectieve verslaggeving'.


Afwijkende standpunten van critici, waaronder harde argumenten en bewijzen, vallen plotseling onder het domein van de opinie. Onwelgevallige boodschappers worden radicaal genoemd of complotdenkers.

Waar is de rede en hoe vinden we haar terug? Hoe herscheppen we de voorwaarden waarin de rede
opnieuw tot leven komt? De rede van enkelingen kan krachtig zijn, maar zonder ruime weerklank blijven dat geïsoleerde vlammen zonder haard.
    
Mijn harde les was de onjuiste en wellicht naïeve overtuiging dat de waarheidsminnende rede zichzelf genereert, alsof het een ding in zichzelf is. Iets dat als een laser kan worden geprojecteerd om zich vervolgens uit te breiden. Uitdrukkelijk blijkt dat niet het geval. Met een blind vertrouwen op de rede veronderstelde ik dat ieder daarmee te overtuigen was. Maar blindheid leidt natuurlijk altijd tot teleurstelling, dat geldt ook met toepassing op de rede zelf.

    
              — Politieke verantwoordelijkheid —
    
Als instrument om de ondefinieerbare werkelijkheid te verbinden met de interpreteerbare wereld van vorm, heeft de rede garanties nodig.
Op collectieve schaal moet eerst de vrijheid van discussie op het hoogste podium van besluitvorming verzekerd zijn, de plek waar mensen zich vertegenwoordigd weten. Dat is de plek waar het parlement zetelt, de volksvertegenwoordiging.

Volksvertegenwoordigers behoren de regering te controleren zoals dit systeem principieel bedoeld is, op persoonlijke titel en met gewetensvolle afweging. Wat nu gebeurt is dat een meerderheid van het parlement (de coalitiepartijen) met de regering onder één hoedje speelt. Bindende afspraken over tal van onderwerpen en beleidsterreinen worden al tijdens besprekingen in de formatie beklonken.
      
Hoe kan men de kiezer nog recht in de ogen kijken, wanneer het grondprincipe van elkaar controlerende machten zo wordt afzwakt dat partijbelang domineert boven de morele afweging van afzonderlijke leden van de volksvertegenwoordiging? Wie draagt er dan nog werkelijke verantwoordelijkheid of staat ergens voor?
  
          — Gewetensvolle afweging boven concensusdenken —

W
anneer beleidsmakers op het hoogste politieke podium niet langer zijn aangesloten op wat er in een samenleving leeft, ontstaat in die samenleving onrust en wantrouwen.
Niet de getalsmeerderheid van de Kamer, maar de meerderheid in de coalitie bepaalt tegenwoordig de effectieve ruimte voor het debat. Belangrijke en vooral omstreden beslissingen worden afgedwongen in de achterkamers waar partijpolitieke strategen de dienst uitmaken. Moeilijk bespreekbare zaken die door het partijstrategisch concensusdenken buiten schot blijven, helpen vervolgens iedere populist te scoren met politiek taboe en wantrouwen.
Denk bijvoorbeeld aan de kwestie Irak, die in de Islamitische wereld al zoveel haat en onrust heeft veroorzaakt. Zolang dit soort discussie niet op het scherp van de snede in de Kamer kan worden gevoerd, blijven populisten inspelen op onwetendheid en onvrede die ontstaat doordat groepen mensen onvoldoende geïnformeerd zijn.

3

     
MEER OPINIE OP WAARHEID911
 Definitie Complottheorie volgens Wikipedia
 9/11 en het Journalistiek Ongemak van Waarheidsvinding

 De grote ontkenning van het officiële 9/11 bedrog
 9/11 en de gekoesterde mythe van 'Het Complotdenken'
 De Magie van het Complot — Comlotdenkers als jodenhaters
 De Rede — Onverwoestbaar tot waar het kansloos is
 Speculeren over de toedracht van 9/11 ...
    [en het opzichtig falen van de nieuwsmedia]


Begin hier...! met het feitenonderzoek

Verlang van nieuwsmedia en politiek antwoorden op de vele vragen

Terug naar begin
TOP

Overzicht